Παν μέτρον άριστον
Το παράδοξο είναι πως συχνά ακούμε ότι το «παν μέτρον άριστον» αποτελεί την καλύτερη διατροφική προσέγγιση.
Το πρόβλημα είναι ότι, στην πράξη, κανείς δεν φαίνεται να συμφωνεί για το τι ακριβώς σημαίνει αυτό το «μέτρο».
Η λογική του «λίγο από όλα» ακούγεται λογική, αλλά είναι εξαιρετικά ελαστική. Ο καθένας μπορεί να την προσαρμόσει στις δικές του πεποιθήσεις, αδυναμίες και συνήθειες.
Αν την πάρουμε κυριολεκτικά, τότε θα έπρεπε να θεωρούμε αποδεκτό και το «λίγο κάπνισμα» ή το «λίγο αλκοόλ». Κι όμως, γνωρίζουμε ότι το επιχείρημα «το κάνω με μέτρο» δεν μετατρέπει αυτόματα μια επιβλαβή συνήθεια σε υγιεινή.
Αν αυτή η λογική μας φαίνεται αυτονόητη για το τσιγάρο και το αλκοόλ, γιατί την εγκαταλείπουμε όταν μιλάμε για το φαγητό;
Επειδή πολλές φορές το «μέτρο» λειτουργεί περισσότερο ως άλλοθι παρά ως πραγματική αρχή. Μας επιτρέπει να διατηρούμε συνήθειες που ξέρουμε ότι δεν είναι ιδιαίτερα καλές, χωρίς να αισθανόμαστε ότι χρειάζεται να τις αλλάξουμε.
«Έφαγα πίτσα, αλλά από αύριο σαλάτα.» «Έφαγα γλυκό, αλλά γενικά τρώω με μέτρο.»
Κάπως έτσι, το μέτρο γίνεται ελαστικό, αυστηρό εκεί που μας βολεύει και ανύπαρκτο εκεί που μας δυσκολεύει.